Önsöz...

Performansa dayalı bir hayata sıkışıp kalmış küçücük bedenler ve o bedenlerin içindeki kocaman yürekler...

Sanırım çalıştığım çocuklar için söyleyebileceğim en büyük ortak özellik bu cümle olmalı. Bu güne kadar müzik terapi isteğiyle bir araya geldiğim tüm çocuklar özel eğitime gidiyor.. testlere giriyor.. RAM1 raporları.. Hastane raporları... askerlik yoklamaları..ve sonunda ölçülebilir tekniklerde duygu durumlarının ötesinde bedensel aktiviteleri ,bilişsel yaşları, ince motor, kaba motor, koordinasyon vs. vs. vs. Her birinde normal dediklerimizle aralarındaki farkın altına imzalar atılıyor... Kaşeler basılıyor ve dosyalar klasördeki yerlerine takılıyor bir sonraki seneye kadar bekliyor bekliyor bekliyor.....


30 görüntüleme0 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Bir durum iki bakış....

Yıllar önce çalıştığım bir çocuk vardı. otizm tanısı almış dört yaşında. konuşma yok. kaba motor becerileri zayıf. iletişim neredeyse yok gibiydi. Bizim ‘şeker çuvalı’ dedğimiz çocuklardan biri. Doğul